• Płytki kamionkowe
• Płytki ceramiczne na podłogi
• Podłogi z płytek
• Układanie podłogi
• Lastryko na podłogę
• Mozaika
• Poza tym podłogi układane z kostek mozaiki

Sklejka

Sklejka bardzo długo była traktowana jako tani i niezbyt elegancki materiał zastępujący lite drewno, doskonały dla majsterkowiczów i do wykonywania liściastego (buku, grabu, brzozy), impregnowanego olejem parafinowym. Do wykonywania posadzek stosuje się również lignofol, który skleja się wodoodpornym klejem bakelitowym na gorąco. Lignofol ma dobre własności wytrzymałościowe, małą higroskopijność i małą skłonność do odkształceń. Sklejkowe płyty posadzkowe mogą być licowane szlachetnymi gatunkami drewna lub w całości wykonane z fornirów jednego gatunku (najczęściej brzozy). Ze względu na cienką warstwę licową, sklejki uszlachetnione dość szybko ulegają zużyciu, lepiej więc stosować materiały jednorodne, które mogą być poddawane renowacji przez szlifowanie. Sklejki do zastosowań ogólnych są łatwo dostępne, jednak przeznaczone do wykonywania posadzek powinny być kupowane w sklepach specjalistycznych. Obecnie na podłogi najczęściej stosowane są sklejki w postaci płyt grubości 20 mm z piórem i wpustem. Choć ich układanie przypomina montaż paneli z płyt laminowanych, powinien wykonać to profesjonalista. Podktady, na których ma być ułożona posadzka, powinny być mocne, równe, bez rys i spękań, suche.

Spełnienie tych wymagań jest szczególnie ważne w przypadku wykonywania podłóg z cieńszych sklejek. Na istniejącej podłodze płyty sklejki przybija się do podłoża gwoździami; do podkładu cementowego zaś przykleja się klejami emulsyjnymi lub układa na lepiku. Przy układaniu należy uważać, by linie włókien poszczególnych płyt biegły w tym samym kierunku. Posadzkę ze sklejki jednorodnej wykańcza się przez szlifowanie i wykonanie powłoki ze specjalnego lakieru bezbarwnego do podłóg. Sklejkę przed lakierowaniem można malować lub bejcować.

Nowe technologie produkcji płyt sprawiły jednak, że sklejka zyskała znacznie szerszy zakres zastosowania. To, co uważano kiedyś za materiał odpowiedni tylko na podkład w konstrukcji podłóg, dziś z powodzeniem stosuje się do wykonywania posadzek.

Architekci okresu modernizmu — Le Corbusier i Mies van der Rohe — już w początkach XX stulecia docenili zalety sklejki jako materiału do wykonywania posadzek. Do wybuchu II wojny światowej było to jedno z licznych zastosowań płyt sklejkowych. W latach 50. i 60. zainteresowanie sklejką gwałtownie spadło, co wynikało z masowej produkcji wykładzin z tworzyw sztucznych, szczególnie z PVC (płytek imitujących drewno). Powrót sklejki na podłogi wnętrz mieszkalnych to rezultat docenienia jej praktycznych i estetycznych zalet. Jest to materiał trwały, tańszy niż lite drewno, a wykonane z niego płyty mają większą powierzchnię arkuszy oraz znacznie ograniczoną zdolność pęcznienia i paczenia się.

Sklejki to tworzywa drzewne, czyli materiały, których jedynym lub głównym składnikiem jest drewno. Produkuje się je w postaci płyt, składających się z nieparzystej liczby sklejonych ze sobą fornirów; kierunki włókien sąsiednich warstw tworzą kąt 90°. Dzięki temu sklejki wykazują lepsze właściwości niż drewno w stanie naturalnym. Najczęściej spotykanym rodzajem sklejki jest lignoston, otrzymywany przez sprasowanie drewna.